Ik zet mijn auto neer op een gratis parkeerplaats naast het politiebureau. Veiliger kan het niet, lijkt me. Het is ongeveer een half uur lopen naar het centrum, maar dat is op deze kraakheldere ochtend totaal geen probleem. Het mooie van zo’n wandeling is dat je in alle rust langzaam richting het hoogtepunt loopt en de spanning naar al dat moois zich geleidelijk opbouwt.
Het is het negen uur in de ochtend, de hemel is strakblauw en er zijn nog weinig mensen op straat. Het perfecte moment om foto’s te nemen. Ik vind een stad sowieso in de ochtend op haar mooist. De mensen ontwaken, de geur van vers brood, het eerste kopje koffie, maar bovenal de onbeschrijfelijke, niet te evenaren rust die nog in de straten en op de pleinen heerst.
De wandelroute naar het centrum van Brugge is al zo fotogeniek dat ik me moet inhouden om niet te veel tijd te verliezen.
De kleurrijke Spiegelrei
De eerst stop is gelijk, zoals ze dat in België noemen “één van de bekoorlijkste plekken in de stad”. Ik loop in De Spiegelrei en deze zit duidelijk niet op de route van de grote toeristenstroom. Ik loop er dan ook alleen.
De kleurrijke huizen aan overkant van de gracht weerspiegelen in het water en doen de naam van de straat eer aan.
Je zou misschien verwachten dat het daarom Spiegelrei heet, maar dat is niet de oorsprong van de naam. Voordat dat we naar de naamgeving van de straat gaan, is het goed om wat verwarring weg te nemen. Er is namelijk een Spinolarei en Spiegelrei.
Eerst heetten beiden kanten van het water Spiegelrei. Hierdoor wisten de mensen niet goed aan welke kant van de Rei (de Brugse aanduiding van de grachten) ze moesten zijn. Daarom werd de zuidkant van de Spiegelrei omgedoopt tot Spinolarei. Waarschijnlijk vernoemd naar de Spaanse generaal Spinola, die er gewoond heeft.
Op de vraag hoe men aan de naam Spiegelrei komt, is geen eenduidig antwoord. Er is een theorie dat de straat vernoemd is naar een huis genaamd “De Grote Speghele”. Een andere theorie is dat de naam verwijst naar de vele spiegelmakers die hier hun bedrijf hadden. Wat de oorsprong ook is, beide zijden van de gracht zijn een bezoek absoluut waard.
De Spiegelrei eindigt bij het Jan van Eyckplein. Nu is het charmant en rustig pleintje, maar in de middeleeuwen was het hier een drukte van belang. Gelukkig hebben ze wat bedacht om dat roemrijke verleden weer tot leven te wekken.
Een kijkje in de verdwenen Zwinhaven
Staande op het Jan van Eyckplein, een ode aan deze Brugse schilder, is het nu nauwelijks meer voor te stellen dat dit ooit één van de belangrijkste havens van Brugge was. De Spiegelrei was verbonden met Het Zwin, dat vervolgens weer uitkwam in de Noordzee. Om een indruk te krijgen van de haven in de middeleeuwen, staat er een Virtual Reality kijker. Als je daar doorheen kijkt zie je schepen de haven binnenvaren, hoor je de bedrijvigheid op de kade en krijg je een mooi beeld van de levendige handel in Brugge van een paar eeuwen geleden. De VR-kijker is onderdeel van een fietsroute langs tal van verdwenen Zwinhavens door België en Zeeuws-Vlaanderen.
Een Duveltje op de Markt
Ik vervolg mijn wandeling richting De Markt. De magneet van Brugge. Het plein is omgeven door imposante gebouwen, maar het iconische Belfort steekt ver boven alles uit. Belforttorens komen alleen in Vlaanderen en Noord-Frankrijk voor en waren een teken van macht. Alleen rijke steden konden een dergelijk symbool bouwen. De 83 meter hoge Belforttoren is ook te beklimmen. Ik besluit de beklimming voorlopig over te slaan, omdat er nog zoveel meer te zien is.
Als eerste het Duvel café. Ik moest even zoeken, maar het zit op de eerste verdieping boven het historisch museum. Hoewel het nog vroeg in de middag is, loop je natuurlijk niet een iconisch café binnen om vervolgens een koffie te nemen.
Bij de vriendelijke jongeman achter de tap bestel ik daarom een Duvel. Zittend aan een tafeltje zie ik steeds meer klanten binnenkomen die vervolgens ook één van de speciaal biertjes nemen. Ik ben gelukkig in goed gezelschap. Het Duveltje smaakt heerlijk, maar nadat het glas leeg is, besluit ik definitief de Belforttoren vandaag maar niet meer te beklimmen.
Ik werp nog even een blik op het naast het Duvel café gelegen stadhuis. De eerste steen werd gelegd in 1376 en daarmee is het één van de oudste stadhuizen van de Lage Landen.
Het ondergewaardeerde Simon Stevinplein
Voordat ik naar de meest gefotografeerde plek van Brugge ga, maak ik nog een uitstapje naar het Simon Stevinplein. Net als de Spiegelrei, slaan de meeste toeristen ook deze plek over. En dat is jammer voor hen, maar gelukkig voor mij. Het is er niet druk. Er zit leuke horeca aan dit plein, maar daarom ga ik er niet heen. Ik ga erheen om letterlijk en figuurlijk even stil te staan bij Simon Stevin.
Ik wandel door de gezellige Steenstraat, met zijn vele chocolaterieën en kledingwinkels naar de plek, wat tevens het oudste marktplein van Brugge is. Hier werd hier al gehandeld nog voordat De Markt er was.
In 1846 werd er een standbeeld van Simon Stevin neergezet en kreeg het plein vanaf dat moment zijn naam. De meesten zullen nooit van hem gehoord hebben. Toch was deze wis- en natuurkundige, vestingbouwer en taalkundige een ware intellectuele duizendpoot en één van de grootste geniën van de Gouden Eeuw. Hij wordt wel de Da Vinci van de Lage Landen genoemd.
In Brugge en België waren ze hem lange tijd vergeten. Ze moesten ook niet zoveel van hem hebben omdat hij, toen het hem als protestant in de 16e eeuw te heet onder de voeten werd, naar de Noordelijke Nederlanden vluchtte. Daar leverde hij als wetenschapper en als militair adviseur van Maurits van Nassau, een belangrijke bijdrage aan de Gouden Eeuw van Nederland. Halverwege de 19e eeuw zagen de Belgen toch dat ze zijn kwaliteiten hadden onderkend. Gelukkig heeft hij met een plein en een standbeeld de eer gekregen die hem toekomt.
De meest gefotografeerde plek van Brugge
Via de Oude Burg en vervolgens de Wollestraat kom je bij de Rozenhoedkaai. Als je een foto van Brugge ziet, dan is de kans groot dat hij hier genomen is. En dat is niet voor niets. De middeleeuwse charme van de stad met de beroemde Belforttoren op de achtergrond komt hier prachtig tot uiting. Ooit werden hier rozenkransen verkocht (vandaar de naam). Ik kijk om me heen om te kijken of dat nog steeds zo is. De plek waar de vrouwen rozenkransen verkochten is echter ingenomen door toeristen. Massaal staan ze hier. Ik wacht net zolang totdat er voor heel even geen toerist in beeld is en neem dan snel een foto. Ik ben content met het resultaat. Brugge blijft een prachtig plaatje vanaf dit punt.
De Groenerei mag niet ontbreken
Via de Braambergstraat loop ik naar De Groenerei. Wederom een zeer fotogenieke plek en deze mag absoluut niet ontbreken in een wandeling door Brugge. De naam Groenerei zou afgeleid zijn van een herberg genaamd ‘t Groene. Tot begin negentiende eeuw heette het hier nog Steenhouwersdijk. In Brugge hebben ze er handje van om straatnamen te veranderen.
Na al dit al deze fantastische gebouwen en stadsgezichten – in 2000 kwam het hele historische stadscentrum van Brugge op de UNESCO werelderfgoedlijst – wandel ik terug naar de Spiegelrei. Ik ben weer terug waar ik begonnen ben. Het was een perfecte wandeling om al dit unieke erfgoed op een rustige en authentieke manier te ervaren. En dat allemaal op een steenworp afstand van Nederland.
De Wandelroute
Praktische informatie
Brugge is zowel met de auto als met de trein goed en snel bereikbaar. Ik verbleef in B&B Canal Deluxe. Een kleinschalige accommodatie (4 kamers) in een prachtig historisch pand uit de 17e eeuw. De sfeer van al dat mooie werelderfgoed in Brugge wordt in deze B&B nog even voortgezet. De kamers zijn prachtig, het ontbijt is top en alle bezienswaardigheden liggen om de hoek (De Markt bijvoorbeeld is slechts 350 meter).
Tip
België heeft nog zoveel andere heerlijke steden. Lees bijvoorbeeld ook mijn verhaal over Luik, stad met ballen.